Φτάσαμε στο νησί και νιώσαμε σαν να μας υποδέχεται η ίδια η Αφροδίτη, η οποία αν είχε τα χέρια της, είμαι σίγουρος πως θα έπαιζε κι αυτή μαζί μας, για τέτοια τρέλα μιλάμε .

 

Η αύρα του νησιού μας έκανε να αισθανόμαστε κι εμείς έργα τέχνης –εντάξει, είμαστε και λιγάκι ψώνια– τουλάχιστον μέχρι να δούμε τα σκορ και να προσγειωθούμε απότομα στην πραγματικότητα .

 

Η φιλοξενία ήταν τόσο εγκάρδια που κοντέψαμε να ζητήσουμε άσυλο για να μη γυρίσουμε πίσω, ενώ όλη η εμπειρία μάς έκανε να νιώσουμε για άλλη μια φορά ότι η ουσία του παιχνιδιού κρύβεται στις παρέες που έχουν χτιστεί και συνεχίζουν να δημιουργούνται στα τόσα χρόνια .

 

Μάλιστα μας ξενάγησαν και στα ορυχεία, για να γνωρίσουμε το νησί εις βάθος .

 

Στο ψητό τώρα , στην κορυφή είχαμε τη Λένα Αποστολίδου, τη σταθερή δύναμη της Δυτικής Μακεδονίας, που κατάφερε να δαμάσει τους αέρηδες του Αιγαίου και να πάρει το χρυσό .

 

Στη δεύτερη θέση ο φορμαρισμένος Μιχάλης Γκανόπουλος που ως ΑΕΚτζής δύσκολα να μην βρίσκεται στις πρώτες θέσεις .

 

Και φυσικά, στην τρίτη θέση, είχαμε την αγαπημένη μας ψηλή, την Εύα Ζέρβα, που αφού κοιτάει όλο τον κόσμο από ψηλά, ήταν κάπως αναμενόμενο να κοιτάει από ψηλά και τους υπόλοιπους παίκτες στο τουρνουά, κερδίζοντας τη θέση της στο βάθρο με το σπαθί της .

 

Ειδική μνεία όμως αξίζει στον Θοδωρή Γεωργόπουλο, που έπαιξε τόσο αριστοτεχνικά, που αν είχε λίγο ακόμα αέρα στα πανιά του, θα είχε πάρει το τρόπαιο και θα το είχε κάνει ήδη κύπελλο για τον καφέ του .

 

Ένα τεράστιο λοιπόν ευχαριστώ στα παιδιά από τη Μήλο και ιδιαίτερα στη πρόεδρο Μαίρη Κολιαρακη, που έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και μοχθήσαν πραγματικά για να βγει αυτό το τουρνουά εις πέρας, καθώς η δουλειά τους ήταν καθόλα άρτια και μας έκαναν να περάσουμε αξέχαστα .

 

ΥΓ: Όσο για τον γράφοντα, αν και δυστυχώς λείπει από τα περισσότερα τουρνουά, φροντίζει πάντα να μαθαίνει τις περισσότερες λεπτομέρειες (έτσι νομίζει τουλάχιστον), αφού οι ασύρματοι δουλεύουν στο κόκκινο και η ενημέρωση τρέχει πιο γρήγορα από το φως .

 

Κι επειδή τώρα του βγαίνουν τα εσώψυχα, ομολογεί πως γράφει από καθαρή αγάπη για το παιχνίδι και ακόμα περισσότερο για αυτή την υπέροχη κοινότητα, και χαίρεται όταν βλέπει πως περνάτε τόσο καλά, ακόμα κι αν παραμένει ο αιώνιος απόντας που τα ακούει όλα από μακριά.