Συνήθως τις αναρτήσεις μου τις γράφω με αρκετή δόση χιούμορ, όμως αυτή τη φορά η αλήθεια είναι ότι δεν μου βγαίνει καθόλου.

Κάτι που έμαθα για το πρόσφατο τουρνουά με έχει συγκινήσει βαθιά και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας, γιατί νομίζω πως αξίζει να κοιτάμε λίγο παραπέρα από τη βιτρίνα της διοργάνωσης.

Όλοι είδαμε τα αποτελέσματα, τις διακρίσεις και τα χαμόγελα, αλλά πίσω από τη λάμψη ενός τουρνουά κρύβονται συχνά ιστορίες ανθρώπων που δίνουν το δικό τους, αθόρυβο αγώνα.

Η κυρία Φωτεινή Μπεντίλα, μια γυναίκα που τιμά το παιχνίδι μας και που της έχω ιδιαίτερη αδυναμία, έκανε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι για να έρθει κοντά μας και να συμμετάσχει σε αυτό που αγαπά, παρά το γεγονός ότι διανύει την όγδοη δεκαετία της ζωής της.

Δυστυχώς, μια περιπέτεια με την υγεία της δεν της επέτρεψε να χαρεί το παιχνίδι όπως θα ήθελε, γεγονός που με έκανε να σκεφτώ πολύ την αξία της ζωής και το πόσο εύκολα ξεχνάμε τον άνθρωπο πίσω από το σκορ.

Με άγγιξε πραγματικά το ότι προσπάθησε να διαχειριστεί τα πάντα αθόρυβα, με μια σπάνια αξιοπρέπεια, μην θέλοντας να επιβαρύνει κανέναν για να κυλήσει ομαλά το τουρνουά.

Αυτή η στάση της είναι για μένα ο πραγματικός νικητής της διοργάνωσης.

Φωτεινή μου, σου στέλνουμε όλοι μια τεράστια αγκαλιά και ευχόμαστε να αναρρώσεις γρήγορα και να είσαι πάλι γερή ανάμεσά μας, γιατί η παρουσία σου είναι πολύτιμη.

Φυσικά, αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για την αγωνιστική τους πορεία στους τρεις πρώτους, τον Νίκο Σαλαμούρα, τη Μαρία Μουστάκα και την Αλεξάνδρα Γκαλίδη.

Επίσης, ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά της Ένωσης Σκραμπλ Θεσσαλονίκης, την Αλεξάνδρα Γκαλίδη, τον Μπάμπη Κωνσταντινίδη και τη Μαρία Κούμα, που έδωσαν τον δικό τους ξεχωριστό τόνο στη διοργάνωση, δείχνοντας πόσο δυναμικά συνεχίζουν την πορεία τους.